Rok 2012
Muzyka milczenia
Nicolas Grospierre
ur. 1975
Urodzony w Genewie. Z wykształcenia socjolog (w latach 1997-1999 studiował w Institut d’Etudes Politiques w Paryżu i na London School of Economics).
Portretuje głównie architekturę, detale i pozostałości po okresie komunistycznym w Polsce i Europie Wschodniej. Analizuje idee stojące za wizualnymi reprezentacjami instytucji np. bibliotek czy banków. Jako miłośnik estetyki późnego modernizmu i brutalizmu, odkrywa nieoczekiwane piękno tego, co zapomniane czy ignorowane.
W 2008 roku otrzymał (wraz z Kobasem Laksą, Grzegorzem Piątkiem i Jarosławem Trybusiem) główną nagrodę – Złotego Lwa – na 11. Biennale Architektury w Wenecji za najlepszy pawilon narodowy: Hotel Polonia. Budynków życie po życiu. Jest laureatem nagrody Paszport Polityki 2011 w kategorii sztuki wizualne. Brał udział w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych, jego fotografie były publikowane m.in. w magazynach Piktogram, Fluid, Fotopozytyw oraz w książkach.
Od 1999 roku mieszka w Warszawie.
Muzyka milczenia Kolekcja Wrzesińska 2012
Nicolas Grospierre w swoim cyklu Muzyka milczenia odwołuje się do dwóch najbardziej znanych wrzesińskich symboli, czyli strajku dzieci wrzesińskich oraz działalności fabryki głośników Tonsil, które, jak zauważył sam autor, łączy niewidzialny wspólny mianownik: dźwięk, albo raczej jego brak.
Strajk dzieci wrzesińskich z 1901-1902 roku, był protestem uczniów przeciwko postępującej germanizacji w zaborze pruskim, i czytany jest zazwyczaj w szerszym kontekście walki Polaków o prawo do polskości. Narzędziem strajkujących dzieci było milczenie, brak nauki i odmawiania modlitwy w języku niemieckim. Z kolei Tonsil, będący swego czasu największym producentem głośników w Polsce, był całkowicie skojarzony z dźwiękiem, jednak w czasie realizacji Kolekcji Wrzesińskiej przez Grospierra w 2012 roku fabryka była już w stanie upadłości – jej hale opustoszały, zamilkły. Analogii jest więcej. Strajk dzieci wrzesińskich wpisuje się w szerszą historię protestów i walk Polaków o polskość, ale też ostatecznie o prawo do niepodległości. Tonsil zaczął upadać po 1989 roku, czyli wraz z pełnym odzyskaniem niepodległości przez Polskę.
W ten sposób powstała seria dyptyków, które tworzą wizualne echa, powtarzane wiele razy, jeden po drugim, jako rodzaj nużącego rytmu. Do cyklu dyptyków przedstawiających wnętrza wrzesińskich szkół oraz fabryki Tonsil, autor dołączył zimowe pejzaże Wrześni, przedstawiające głównie pokryte śniegiem place zabaw – opuszczone i milczące o tej porze roku. Ostatecznie więc nużące tempo dyptyków/echa jest rytmicznie przerywane białymi/niemymi pejzażami, w układzie nazwanym przez autora Muzyka milczenia.
Cykl liczy 50 fotografii.
Wydanie książkowe
Kolekcja Wrzesińska nr 4 Nicolas Grosspiere Muzyka milczenia
Nicolas Grospierre Muzyka milczenia Kolekcja Wrzesińska 2012
96 stron
50 zdjęć
format: 21 x 17 cm
oprawa: miękka ze skrzydełkami, szyta nićmi
język: polski, angielski
teksty: Nicolas Grospierre, Adam Mazur, Waldemar Śliwczyński
rok wydania: 2013
nakład: 350
data premiery: 21 czerwca 2013
Wydawca i druk: Wydawnictwo Kropka Jolanta i Waldemar Śliwczyńscy – Września
ISBN 978-83-89494-47-4
Kurator projektu: Waldemar Śliwczyński
Mecenas projektu Kolekcja Wrzesińska: Burmistrz Miasta i Gminy Września